مفهوم «برائت» همواره یکی از ارکان هویتی و مرزبندیهای بنیادین در مکتب اهلبیت (علیهمالسلام) بوده است؛ اما در خوانشهای کلامی معاصر، تقابلی جدی بر سر حقیقت و گستره این مفهوم شکل گرفته است. گروهی با نقد نگاه رایج، برائت را نه یک رفتار پرخاشگرانه، بلکه «ظهور» یک زیست سراسر ولایی میدانند که خودبهخود تاریکی را پس میزند و بر جذب حداکثری و بیدار کردن فطرتها تمرکز دارد. در مقابل، گروهی دیگر این نگاه را رویکردی تقلیلگرایانه و خطرناک میدانند که بُعد سلبی دین را بیاثر کرده و با ایجاد نسبیگرایی معرفتی، ظرفیت ظلمستیزانه تشیع در برابر جریانهای انحرافی و غاصبان را تضعیف میکند. در این پرونده علمی، این دو دیدگاه چالشی را در ترازوی نقد و بررسی قرار دادهایم.
در دومین شماره از «پروندههای علمی امامت»، بنیاد بینالمللی امامت به سراغ یکی از پیچیدهترین و چالشبرانگیزترین مناقشات کلامی و هویتی رفته است: مرزهای تشیع کجاست؟
پروندههای علمی امامت با هدف طرح و بررسی دیدگاههای مختلف درباره مسائل بنیادین امامت، تلاش میکند یک مسئله را از زوایای گوناگون در معرض مطالعه و داوری مخاطبان قرار دهد.در نخستین پرونده، مسئله «تقدم حفظ نظام یا حفظ امام» بررسی شده است؛ مسئلهای که در پیوند میان مباحث کلامی امامت، فقه سیاسی و نسبت امام معصوم با نظام اسلامی، پرسشهای مهمی را پیش روی پژوهشگران قرار میدهد.