طبق ادله روایی و تاریخی فراوانی كه در آثار فریقین وجود دارد مشخص می شود كه ائمه اهل البیت (علیهم السلام) و سلف امت، هنگام عزای اولیاء الهی، مشكی بر تن می كردند و پوشیدن لباس مشكی، امری مخصوص به بنی العباس نبوده است. بنابراین ادعای تقلید شیعیان از بنی العباس در سیاه پوشیدن هنگام عزا، بی اساس و غیر علمی است.
شیعیان در اقامه عزای سید الشهداء علیه السلام از ابتدای محرّم الحرام، از دستورات و سیره عملی امامان خود پیروی نموده ،و آن را وسیلهای برای ابراز محبت و ارادت خود به اهل بیت علیهم السلام می دانند.
ایام مباهله، تنها یادآور یک واقعه تاریخی در مدینه نیست، بلکه دریچهای است به سوی درک مفاهیم بنیادین خلقت و هدایت. از پاسخهای امام رضا(ع) به مأمون عباسی تا تحلیل خطبه قاصعه، یک رشته به هم پیوسته از «حجت» و «ولایت» را میتوان دنبال کرد.
بازخوانی دوباره شاخصه های غلو، ضرورتی است تا روشن گردد که در بطن اعتقادات شیعیان نسبت به اهل بیت علیهم السلام، فارغ از جریان ها و اشخاصِ تندرو، غلوی وجود ندارد.
روایتی از پنج علامت قطعی پیش از قیام امام عصر عجل الله فرجه و تفاوت آن با نشانههای غیر حتمی
چنانکه اهل معرفت نیک میدانند، یکی از آفات دیرینهی عرصه دیانت، پدیدهی غلو است؛ غالیانی که در هر عصری با چهرهای تازه پدید آمدهاند و با افراط در مقامبخشی، حقیقت ناب دین را به گرداب انحراف کشاندهاند.
سالروز شهادت امام جواد (ع) فقط یادآور یک مصیبت تاریخی نیست؛ بلکه بازخوانی یک الگوی تمدنی است؛ اینکه چگونه میتوان در فضای فشار، تحریف و جنگ روانی، هویت دینی و مرجعیت حق را حفظ کرد و اجازه نداد حقیقت در غوغای تبلیغات قدرتهای سیاسی دفن شود.
در مقاله حاضر با بررسی شواهد تاریخی، لغوی و تفسیری، روشن می شود که تفسیر «مساجد» به اعضای سجود، نه تفسیری باطنی است و نه تقطیعی و نه خارج از سیاق و نه شاهدی بر استعمال لفظ در اکثر از معنا.
روایتی از دلایل پنهان زیستی امام عصر عجل الله فرجه، نقش عثمان بن سعید، محمد بن عثمان، حسین بن روح و علی بن محمد سمری در هدایت شیعیان
مروری بر گستره بیکران علوم ائمه علیهم السلام در حوزه های دین، اجتماع، کیمیا و علم به امور پنهان و آشکار