امام، مدار و محور نظام هستی
تبیین جایگاه امام در خلقت، نقش ایشان در فیض رسانی الهی و ارتباط ان با سعادت دنیا و آخرت
جایگاه امام در عالم خلقت به منزله مدار و محور است؛ بدین معنا که سنت خدای متعال در نظام خلقت بر این قرار گرفته که امام محور خلقت بوده و همه چیز به او منتهی گردد. همه توجهات به سمت و سوی او بوده و همه مخلوقات به دور او در گردش باشند. از این رو به هر اندازه به این محور نزدیکتر شویم، به سعادت دنیوی و اخروی نزدیکتر خواهیم شد و بالعکس هر چه که از آن دورتر شویم، به همان اندازه گرفتار مشکلات، سختیها و در نهایت بدبختی خواهیم شد. شاید به همین دلیل است که فرمودهاند: «امام مانند کعبه است، مردم باید به دور او بگردند نه اینکه او به دنبال مردم برود.» …
برای دریافت متن کامل مقاله اینجا کلیک کنید
ثبت دیدگاه