با امامان در ماه رمضان
شرح وارهای بر فرازهای امام شناسی دعای افتتاح
{الْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ سَيِّدَيْ شَبابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ}
{الْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ سَيِّدَيْ شَبابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ}
سادات جوانان بهشت
در دعای افتتاح هماهنگ با دیگر ادعیه و زیارات لقب «سَیِّدَی شَبابِ أهلِ الجَنَّةِ» برای امام حسن و امام حسین علیهما السلام بیان شده است. این لقب که به معنای آقایی بر جوانان اهل بهشت است غیر از آنکه بر بهشتی بودن ایشان دلالت دارد بر برتری ایشان بر همه اهل بهشت نیز دلالت دارد. از آنجا که همه اهل بهشت جوان هستند میتوان فهمید که بر همه بهشتیان برتری دارند. طبق روایات متعدد شیعه و اهل تسنن این لقب از سوی خداوند به ایشان اعطاء شده است.[۱] در برخی از روایات این لقب از سوی پیامبر نامگذاری شده است.[۲] از آنجا که مقامات آخرتی از فضائل دنیایی نیز نشأت دارد، اگر کسی در بهشت بر همه برتری داشته باشد در دنیا نیز برتری خواهد داشت که از این سخن به دست می آید، امام حسن و امام حسین بر همه مردم دنیا جز رسول خدا امیرمؤمنان و حضرت زهرا صلوات الله علیهم برتری خواهند داشت. به جهت همین که این لقب بر برتری ایشان بر همه مردم از جمله خُلَفا دلالت دارد. برخی از اهل تسنن حدیثی را ساخته اند که «ابابکر و عمر سیدا کهول اهل الجنة» ابوبکر و عمر دو بزرگ پیران اهل بهشت هستند؛ تا در برابر امامان معصوم علیهم السلام جایگاهی برای خلفای خود بسازند. امام جواد علیه السلام در مجلس مأمون در برابر عالمان اهل تسنن به روایات ساختگی اهل تسنن از جمله این حدیث پاسخ داد و فرمود این حدیث دست ساز مردم است چون در بهشت هیچ پیری وجود ندارد.[۳] سیادت و آقایی در دنیا و آخرت برای کسانی است که در اوصاف انسانی و کمالات الهی، برتر و بالاتر از دیگران باشد و این ویژگی تنها شایسته برگزیدگان الهی و معصومان است.
[۱] . الغیبة ،نعمانی، ص۵۷؛ المعجم الکبیر، طبرانی، ج۳، ص۳۷؛ خصائص امیرالمؤمنین، نسائی، ج۵، ص۸۱٫
[۲] . المعجم الکبیر، ج۳، ص۳۹٫
[۳] . الاحتجاج، ج۲، ص۴۴۷٫
ثبت دیدگاه